Posted on

Polscy malarze cz. 1

Stanisław Ignacy Witkiewicz

Jednym z bardziej znanych polskich malarzy w historii sztuki polskiej był z pewnością Stanisław Ignacy Witkiewicz. Urodził się w szlacheckiej rodzinie w Warszawie w 1885 roku. Był synem malarza, architekta i pisarza Stanisława Witkiewicza oraz Marii z Pietrzkiewiczów. Ojciec Stanisława miał surowe poglądy wobec panującego systemu edukacyjnego, uważał że szkoła negatywnie wpływa na indywidualność młodzieży. Dlatego postanowił samodzielnie zająć się edukacją syna, organizując mu m.in spotkania ze znamienitymi profesorami sztuki i artystami najwyższego kalibru, co w znacznym stopniu wpłynęło na jego zamiłowanie do sztuki. Po zdanej maturze, młody Witkiewicz przeniósł się do Krakowa gdzie podjął studia w Akademii sztuk pięknych gdzie poznał wielu wybitnych artystów m.in Irenę Solską, z którą związał się na kilka następnych lat.

Podróż do Nowej Gwinei i okres Rosyjski

W 1914 Witkiewicz wyruszył do Londynu, który był punktem startowym dla jego podróży do Nowej Gwinei. Egzotyczna przygoda nie wpłynęła jednak pozytywnie na stany obniżonego nastroju, których często doświadczał artysta. Wprost przeciwnie, oderwał się od ekspedycji i wrócił do nękanej wielką wojną Europy. Ze względu na różnicę zdań z marszałkiem Józefem Piłsudskim w kwestiach sojuszniczych, Witkiewicz opowiedział się po stronie Rosyjskiej i został wysłany na front na teren dzisiejszej Białorusi. Pobyt na terenie carskiej Rosji w trakcie rewolucji październikowej wywarł ogromny wpływ na późniejszą twórczość artystyczną Witkiewicza, która została trafnie nazwana pesymistyczną historiozofią.

Malarstwo formistyczne

Przebywając w Rosji, Stanisław Ignacy Witkiewicz malował portrety w celach zarobkowych. Dzięki intensywnej pracy i samozaparciu został przyjęty do grupy malarzy zwanej formistami. Razem z jej członkami wielokrotnie organizował wystawy w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych a także pisał dramaty, które wkrótce potem wystawiano na deskach teatrów.

W 1924 roku Witkiewicz ożenił się z Jadwigą Unrug, potomkinią Juliusza Kossaka, jednak nie było to szczęśliwe małżeństwo choć z biegiem czasu przeistoczyło się w związek przyjacielski wypełniony częstymi spotkaniami i intensywną korespondencją.

Malarstwo portretowe

Witkiewicz od 1925 roku uprawiał malarstwo portretowe, rezygnując z malarstwa olejnego charakterystycznego dla formistów. Stwierdził, że malarstwo olejne nie nawiązuje odpowiednio do uczuć metafizycznych. Co ciekawe, portretów, które Witkiewicz realizował na zlecenie, w jego opinii nie można było zaliczyć do wytworów sztuki a jednak dziś są uznawane za jego najwybitniejsze dzieła.

Ostatnie lata życia artysty to okres rozwoju treści filozoficznych i krytyki literackiej. W przededniu wybuchu drugiej wojny światowej próbował zaciągnąć się do wojska jednak dyskwalifikował go wiek i zły stan zdrowia. 18ego września dowiedziawszy się o agresji ZSRR na Polskę, artysta odebrał sobie życie. Dzień później został pochowany na pobliskim cmentarzu.


Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s